Enkele maanden na de eerste tv-comedywedstrijd (die op gemengde reacties onthaald werd) kregen finalisten Iwein Segers, Philip Geubels en winnaar Xander De Rycke een nieuwe kans om te tonen wat ze in hun mars hebben. Het Capitool was vrij goed gevuld, rekening houdend met het prachtig weer en de concurrerende programma’s op de openingsavond van de Gentse Feesten.
Iwein ‘Sailin’ Segers mocht gastheer spelen en kondigde al direct zijn transformatie aan naar Erwin Degers. Gewapend met een gitaar en dramatische volzinnen ging hij aan de slag, maar schakelde snel over naar burlesk liedjes adapteren, slachtoffer van dienst: Mia. Degers/Segers kondigt wel iets te veel aan wat hij gaat doen. Fijn is dat hij zijn typecast als ‘kleinkunstenaar’ graag bevestigt en ridiculiseert.
Hij was niet de enige, ook Colruyt-man Philippe Geubels maakte een fijne sneer naar de gebaarde dweep. Geubels’ gamma aan grappen is goed, maar ook niet echt divers: homo’s, seks (anaal stond op nummer 1), gehandicapten. Maar die thema’s stonden bij alle vier het hoogst op de ladder. Geubels maakt vooral het verschil met zijn ‘neuterig’ stemmetje en de Colruyt-grappen, waarvan je sommige toch wel héél goed voelde aankomen. Positief is dat hij niets van zenuwen meer verraadt: hij zag er erg chill uit en niet gehinderd door het monster van de politieke correctheid (“Illegalen zouden voor de vuilkar moeten werken. Ze zijn het gewoon aan de camion te moeten hangen.”)
De koning van de chill blijft natuurlijk Xander De Rycke die net iets minder voorgestudeerd en meer stoïcijns op het podium staat. De Rycke’s grappen zijn ook meer herkenbaar dan die van zijn collega’s. “Het is nutteloos Latijn te studeren”, zegt De Rycke, “wat gaat ge doen? Een Romein de weg uitleggen misschien?”. Ideale mop voor iemand die graag cultiveert dat hij zijn secundair niet heeft afgemaakt. Dat Iwein (ook afgehaakt in het 5e middelbaar) en Philippe (in het 3e aldus De Rycke) dezelfde status hebben, maakt ze een compatibele act. Veel puberale humor, streekgrapjes (Meetjesland beware) en lachen met jezelf dus. Toch mis je af en toe een goed verhaal met een leuke pointe: lange spanningsbogen zijn er nooit. En op dat gebied hebben de heren geen vooruitgang gemaakt (indien ze dat wilden?). Ieder zijn eigen stijl natuurlijk, maar Seinfeld en Teeuwen kunnen het publiek aan hun lippen laten hangen en compleet spelen met verwachtingen, daar is geen van dit trio momenteel toe in staat.
Erwin Degers scoorde in zijn tussenstukjes vooral met de antigrap: de grap die door zijn flauwheid net goed is of door de flauwe grap heel expliciet te gaan uitleggen. Maar misschien doet ie dat net iets te veel: een beetje variatie met gewone grappen zou wel goed kunnen zijn. Zijn gay-medley was leuk maar moet, naar ons gevoel, met meer overtuiging gebracht worden.
Absoluut dieptepunt in een voor de rest redelijk goede avond was de verschijning van Dietwien de Jodelaar. Buiten de evidente observatie dat hij jodelde, kunnen we er enkel over vertellen dat de hele vertoning het tegenovergestelde van grappig was, and no, not in a funny way. Thomas Smith pikte als professional de draad op en scoorde geregeld met zijn meer fysieke humor: hij beweegt meer en maakt het grote podium kleiner. In tegenstelling tot de drie Comedy Cup-laureaten weet hij door zijn mimiek goede, plastische humor te brengen, zoals de – wij vinden dit niet uit – reethaar- en kutscheetgrappen. Die twee bewijzen ook dat Smith ondanks zijn veertig jaar qua thema’s wel in hetzelfde (puberale) straatje zit als de rest.
Dat er wat fanclubs in de Capitool zaten, was duidelijk aan het soms te enthousiaste gelach. Maar de drie stonden er wel en we hebben heel wat cynisch, van de pot gerukt en origineel materiaal gehoord. Terecht applaus voor de drop-outs en het publiek stapte voldaan de Gentse nacht in.
